هر نشست خبری، صحنهای از مواجهه اندیشه، دغدغه و مسئولیت است؛ از یک سو خبرنگاران چشم و گوش شهرونداناند و از سوی دیگر، مدیران وظیفه پاسخگویی دارند. اما آنچه این صحنه را به فرصتی ماندگار یا خاطرهای تلخ تبدیل میکند، چیزی نیست جز «فرهنگ حضور» در این جلسات.
به گزارش ایرنا_ متأسفانه در برخی نشستهای خبری یزد، شاهد رفتارهایی هستیم که ریشه در عادت یا بیتوجهی به اصول اولیه این حرفه دارد.-
آسیبها ، راهکارها:
۱. از مسائل شخصی تا برداشت باجخواهی:
برخی از همکاران، دغدغههای فردی خود را در قالب پرسش خبری مطرح میکنند، این کار، هرچند گاهی از روی ناآگاهی است، اما ممکن است مدیر را به این برداشت برساند که با «باجخواهی حرفهای» مواجه است.
راهکار: پیش از پرسش، از خود بپرسیم «آیا این سؤال به دغدغه جمعی مردم مرتبط است؟»
۲. بلند کردن صدا و پرخاشگری به نام رسانه:
صدای بلند، قطع کردن سخن مدیر، یا لحن تحقیرآمیز، نهتنها حرمت یک فرد را میشکند، بلکه جایگاه همه رسانهها را نزد افکار عمومی تنزل میدهد.
راهکار: نشست خبری، میدان مناظره نیست؛ گفتوگو با متانت، قدرتبخشتر از فریاد است.
۳. گوش نسپردن به سخنان مدیر؛ از پچپچ همکاران تا تلفن همراه:
یکی از رایجترین و در عین حال کمتوجهترین آسیبها در نشستهای خبری، عدم تمرکز بر سخنان مدیر است، متأسفانه گاهی مشاهده میشود که در حالیکه مدیر دستگاه مشغول بیان نکاتی مهم و گاه اختصاصی است، برخی خبرنگاران:
_ با همکار کناری خود پچپچ میکنند و گفتوگوی خصوصی را بر شنیدن اولویت میدهند.
_ بدون خروج از جلسه، با تلفن همراه خود صحبت میکنند یا پیامک و پیامرسان را چک میکنند، یا از جای خود بلند میشوند و بدون هماهنگی، جلسه را ترک و باز میگردند.
این رفتارها، افزون بر آنکه بیاحترامی آشکار به گوینده است، باعث میشود خبرنگار بخشهایی از سخنان را نشنود و سپس همان محتوای ناقص را بدون آنکه متوجه باشد، منتشر کند. گاهی یک جمله کلیدی در همان لحظه پچپچ یا نگاه به تلفن از دست میرود و نتیجه، خبری نیمهبند و غیردقیق میشود.
راهکار: به یاد داشته باشیم «شنونده حرفهای» بودن، پیششرط «خبرنگار حرفهای» بودن است. تلفن همراه را در کیف بگذاریم، گفتوگوی با همکار را به زمان پس از جلسه موکول کنیم و تمام تمرکز خود را به سخنان مدیر معطوف داریم. نقل ناقص، روایت درست نیست.
۴. حفظ کرامت همکاران؛ حلقه گمشده نشستهای خبری یزد:
نکتهای که کمتر به آن پرداخته شده، رفتار ما با یکدیگر است. گاهی شاهدیم دو خبرنگار به خاطر یک سؤال یا اولویت پرسش، چنان با یکدیگر برخورد تند و نامناسب میکنند که فضای جلسه از حالت حرفهای خارج میشود. پریدن به روی حرف همکار، قطع کردن سخن او با لحنی خشن، یا بیاحترامی لفظی، تصویر حرفهای ما را خدشهدار میکند و اعتماد مخاطب را کاهش میدهد.
راهکار: رقابت حرفهای با حفظ ادب؛ تفاوت سلیقه هرگز مجوز بیحرمتی نیست. نشست خبری، محل همیاری برای روشنگری است، نه میدان رقابت تخریبی.
۵. ایرادگیریهای بیمحتوا و برداشتهای شخصی:
برخی انتقادها نه از سر دلسوزی، بلکه از روی سلیقه یا تنگنظری مطرح میشود. چنین ایرادهایی نه به کار مدیر میآید، نه به رشد جامعه کمک میکند.
راهکار: انتقاد، هنر است؛ مشروط به آنکه مستند، سازنده و بهموقع باشد.
جمعبندی:
نشست خبری تنها یک رویداد خبری نیست؛ کلاسی است برای تمرین اخلاق حرفهای و ما به عنوان اصحاب رسانه، میتوانیم با رعایت چند اصل ساده، هم کرامت همکاران را حفظ کنیم، هم احترام مدیران را و هم اعتماد مردم را.
از نشست خبری بعدی، با «گوش شنوا، تلفن خاموش، صدای آهسته و پرسش جمعی و احترام به بزرگترها» در این آیینه اخلاق حرفهای بدرخشیم.
نکته آخر اینکه اگر فقط چند سالیست که به عرصه رسانه وارد شده ایم نباید برای مشهور شدن، نشستهای خبری را انتخاب کنیم و وارد حاشیه شویم؛ باید راه مشهور شدن را از مسیر قلم زدن و نوشتن خبرها و گزارشات تاثیرگزار انتخاب کنیم.
مطمئن باشیم اگر به دنبال حل مشکلات جامعه از طریق نوشتن مطالب عمقی و موثر باشیم، حتی اگر خودمان هم نخواسته باشیم به سرعت نام ما بر سر زبانها میفتد و بعنوان یک خبرنگار حرفهای و بیحاشیه از ما یاد میکنند.
