محمد امامی
وصیت یک نماینده به پسر پیک موتوریاش:
در روزهای تلخ و ناگهانی، گاهی شنیدن حرفهایی ساده، ژرفای تربیتی و منش انسانی را آشکار می کند. سید امیر احمد موسوی، پیک موتوری رستوران، جوانی که در سادگی زیست و در حادثهای جان باخت، نه تنها فرزند یک نماینده مجلس بود، بلکه نماد زندگی عاری از ادعا و تکبر شد.
آنچه بیش از این حادثه دردناک، قابل تأمل و احترام است، توصیه پدرش سیدروحالله موسوی، نماینده مردم لردگان، خانمیرزا و فلارد، به فرزندش است: «پسرم، مثل بقیه باش و نگو پدرم چه کاره است…».
این جمله، تنها یک نصیحت خانوادگی نیست؛ پیامی است اخلاقی و اجتماعی که از عمق مسئولیتپذیری یک پدرِ سیاستمدار سرچشمه میگیرد. پدری که میخواهد فرزندش در میان مردم و با مردم زندگی کند، نه در سایه عنوان و موقعیت.
او به جای آنکه از جایگاه خود به عنوان اهرمی برای امتیازگیری استفاده کند، بر ارزشهای استقلال، فروتنی و تلاش شخصی تأکید میورزد.
در جامعهای که گاه فاصله میان مسئولان و مردم به چشم میآید، چنین رویکردی میتواند یادآور این اصل مهم باشد که مسئولیت عمومی، نه ابزاری برای برتریجویی، که فرصتی برای خدمت بیشتر است.
این توصیه، نشان میدهد که یک نماینده، پیش از هر چیز، پدری است که عزت نفس و تواضع را به فرزندش میآموزد و او را به جامعهای میسپارد که در آن، ارزش هر فرد به کار و رفتارش است، نه به نسب و موقعیت خانوادگی.
امید است این نگاه انسانی و خردمندانه، نه تنها در سطح خانوادههای مسئولان، که در تمام بدنه مدیریتی و سیاستی کشور الگو قرار گیرد. اگر هر نماینده و مدیر، فرزندان خود را به «مثل بقیه بودن» و تکیه بر تلاش شخصی تشویق کند، آنگاه میتوان باور کرد که مسئولیتپذیری و مردمی بودن، نه شعار، که عملی در جان و زندگی آنان ریشه دوانده است.
