بدبینی یک حالت درونی و از صفات بسیار بدی است که از زوایای متعدد قابل بحث است؛ زیرا آثار منفی فردی و اجتماعی، روحی و جسمی، اخروی و دنیوی زیادی دارد. نمیتوان درمورد بدبینی صحبت کرد بدون اشاره به موضوع درماندگی! انسان از همان بدو تولد با حالتی از درماندگی متولد می شود که برای رفع نیازهای اولیه خود به کمک نیاز دارد. برخی موارد رخ دادن یک اتفاق به صورت مکرر این ذهنیت را در ما بوجود می آورد که «من دیگر از پسش بر نمی آیم» و هر اتفاق کوچکی را با ناتوانایی که در خودمان بوجود آوردیم اغراق آمیز جلوه می دهیم. وقتی در حالت بدبینی به سر می بریم با اختلالی ذهنی به نام افسردگی رو به رومی شویم. افسردگی بدبینی مشهود است و برای فهمیدن آن باید به مبالغه آمیز بودن آن توجه کرد. یکی از ابعاد افسردگی بدبین بودن است و بدبینی باعث می شود که فرد تمام کارش را به خاطر یک اشکال کوچک که شاید نفر دومی هم متوجه آن نشود، زیر سوال می برد
افراد منفی و بدبین اتفاقات بد زندگی را طولانی می دانند ومعتقدند که مقصر تمام این اتفاقات خودشان هستند. این افراد از زندگی لذت نمی برند وهمواره درگیر آثار بدبینی خود هستند.این افراد معمولا در برابر سختی ها زودتر تسلیم شده و افسرده می شوند.
نگاه بدبینانه تنها معطوف به زندگی حال نیست بلکه آینده فرد را نیز مختل می کند.به طور کلی برداشت بد از جهان، خود وآینده به این علت است که حوادث بد را فراگیر، دائمی و شخصی برداشت می کنیم و اگر در این میان اتفاق خوشایندی هم بیفتد آن را قبول نمی کنیم.
افسانه طاهرنژاد/ دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره
