گفتگو با مالک شریعتی، نماینده مردم محترم تهران در مجلس شورای اسلامی در خصوص طرح سه فوریتی خروج از NPT
در میانه نبرد سرنوشتساز «جنگ رمضان» و در پاسخ به تهاجم نظامی رژیم صهیونیستی به تأسیسات هستهای و ترور فرماندهان مقاومت، مجلس شورای اسلامی با ارائه یک طرح سه فوریتی، بازنگری بنیادین در مناسبات استعماری را در دستور کار قرار داده است؛ در همین راستا در گفتگو با دکتر مالک شریعتی، نماینده تهران، به تبیین جزئیات طرح خروج از NPT و لغو تعهدات برجامی، پرداختیم
طرح سه فوریتی که به عنوان «حمایت از حقوق هستهای ملت ایران و همکاریهای بینالمللی برای فعالیتهای صلحآمیز هستهای» است، سه ماده دارد:
ماده ۱:
خروج از پیمان انپیتی (NPT) است؛ مستند به ماده ۱۰ خودِ این معاهده که گفته است اگر کشورها احساس کنند خطرات حیاتی برایشان رقم میخورد، میتوانند از این معاهده خارج بشوند. دیگر خطری بالاتر از جنگ وجود ندارد؛ خطری بالاتر از اصابت به تأسیسات هستهای ما وجود ندارد و بالاتر از همه اینها، خطری بالاتر از شهادت عزیزانمان از جمله رهبر و همه کودکان شهیدمان، فرماندهان شهیدمان و مردم عزیز شهیدمان وجود ندارد.
آژانس بینالمللی انرژی اتمی هم برخلاف وظایف خودش که باید از حقوق اعضا حمایت بکند، نه تنها حمایتی نکرده که در موارد متعددی به نفع دشمنان ما، رژیم صهیونیستی و دولت تروریستی آمریکا اقدام کرده است که خب مواردش بسیار متعدد است.
این از ماده یک؛ البته یک تبصره آنجا گذاشتیم که چون خودِ خروج از انپیتی زمانبندی دارد طبق معاهده، اگر بر فرض محال (چون من محال میدانم این کشورهای اروپایی، آمریکایی و امثال اینها سر عقل بیایند و حقوق ما را به رسمیت بشناسند و تعهداتشان را انجام بدهند و غرامتها را بدهند و…)، به عهده شورای عالی گذاشتیم که بتواند این زمان را مشروط به این شرایط تمدید بکند.
ماده ۲:
بحث نسخ قوانین مرتبط با تصویب NPT قبل از انقلاب و نیز نسخ «قانون اقدام متقابل و متناسب در اجرای برجام» است. توضیح اینکه ما هیچوقت خودِ برجام را تصویب نکردیم؛ آن قانون نصفهونیمهای هم که ما منتقدش بودیم و در مجلس نهم تصویب شد، «قانون اقدام متقابل و متناسب در اجرای برجام» بود که شروطی داشت و رهبری هم گفتند آن شروط انجام بشود که انجام نشد. بنابراین الان تعهداتی هم که ما در برجام پذیرفتیم، که بخشی از آن همچنان مادامالعمر است، آنها باید لغو بشود.
ماده ۳:
اشاره دارد که دولت موظف است برود همکاریهای بینالمللی را با کشورهای همسو جلب بکند برای اینکه یک معاهده و پیمان جدیدی برای تقویت همکاریها در حوزه انرژی صلحآمیز هستهای رقم بخورد؛ برای اینکه بسیاری از کشورهای دنیا مایلند این انرژی هستهای صلحآمیز را داشته باشند. ایران دانش و امکاناتش را دارد، بعضی از کشورها هم امکانات دیگری دارند. کشورهای مستقل و همسو در دنیا بتوانند این کار را انجام بدهند که عملاً هم خودش تضمینی است برای استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای؛ چراکه آژانس تا به حال هیچ کاری برای کشورهای عضو در این زمینه نکرده است. یعنی هیچ کشوری که قبلاً نداشته، با امکانات آژانس نتوانسته دانش غنیسازی بومی در کشور خودش ایجاد بکند. ما میخواهیم عملیات اجرایی این در یک معاهده جدیدی در دنیا دنبال بشود و طبیعتاً این کشورها هم خودشان میتوانند ضامن استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای باشند و هیچ نظارتی را هم دولت ما نباید خارج از این معاهده بپذیرد.
به هر حال این سه ماده هست که حالا امیدواریم. یک نکته هم من اشاره بکنم؛ کسانی که احیاناً به هر نحوی مخالفاند (البته این ماجرا مخالف کمی دارد)، تنها استدلالی که من شنیدم این است که اگر ما از انپیتی خارج بشویم به معنی این است که بمب اتم بسازیم. اولاً این نیست و هیچ جای دنیا در قوانین بینالمللی چنین چیزی نیست. ثانیاً هیچ قانون بینالمللی دیگری الان پابرجا نیست و قانون جنگل حاکم است، ولی در هیچجا قانون هم نیست که کسانی که عضو انپیتی نیستند حتماً میخواهند بمب بسازند.
دوم اینکه میگویند اگر این کار را بکنیم اجماعی علیه ما ایجاد میشود؛ خب عرض من این است که اگر اجماعی بخواهد اجرا بشود نتیجهاش چه خواهد بود؟ نتیجهاش جنگ و تجاوز به ایران است که الان انجام شده و دارد انجام میشود. بنابراین ما هر آنچه هزینه احتمالی بوده را در واقع پرداخت کردیم و هیچ هزینه جدیدی از این نظر برای ما نخواهد داشت. منطقی نیست ما در پیمانی بمانیم که برای ما نفع که ندارد، ضرر هم دارد و اینها کاملاً اثبات شده است و دیگر نیازی به استدلال ندارد.
مشاهده نسخه کامل روزنامه (PDF):
