اولی مربوط به وزیر صمت و مجلس شورای اسلامی بود که علي آبادی وزیر صمت در صحن علنی مجلس خطاب به نمایندگان مدعي بود کارهای خود را باید با التماس پیش ببرد و به همین لحاط او وزیر التماس است! و این موضوع را به اطلاع رئیس جمهور هم رسانده است.
در رویدادی دیگر در خارج از ایران و در جریان مسابقات والیبال سهمیه المپيک در کشور برزیل رخ داد و سرمربی تیم ملی والیبال را به سمت استعفا سوق داد، محروم شدن تیم ملی پرقدرت و مدعی والیبال ایران از سهمیه المپيک ۲۰۲۴ پاریس بود.
بهروز عطائی، سرمربی تیم ملی والیبال که سابقه بازی در تیم ملی را هم در کارنامه خود داشت و شاید بخاطر ریسک جوانگرایی و استفاده نکردن از بعضی بازیکنان با سابقه و باتجربه در این رقابت ها که حاصل آن جز برد از تيم قطر و باخت در برابر تیمهای آلمان، اوکراین و جمهوری چک در بر نداشت نتوانست برای اهالی والیبال قابل قبول باشد، بلافاصله استعفای خود را تقدیم رئیس فدراسیون والیبال کرد و در همان جا فرد دیگری رهبری تیم را بر عهده گرفت.
اما در اینجا و در مجلس شورای اسلامی و آنهم در صحن علنی یعنی جائیکه همه از قدرت و توانایی خود و جلوتر بودن از اهداف تعين شده سخن میگويند تا اعتماد بیشتر نمایندگان را مخصوصا در زمانیکه مسئله جدایی دوباره وزارت بازرگانی از وزارت صنایع مطرح و سخنران کاندیدای يکی از ايین دو وزارتخانه است، جلب نمایند بی آنکه از قوت یا ضعف مدیران خود در استانها سخنی به میان آورد اینقدر به راحتی از کم توانی سخن میگويد و خود را وزیر التماس معرفي می کند و نمایندگان حاضر در جلسه هم که جز اندکی بقیه برای دوره بعدی مجلس کاندیدا خواهند بود و از علت استعفای سرمربی تیم ملی والیبال ایران آگاهی دارند و در زمان اخذ رأی اعتماد براي وزیر صمت ۵۸رای مخالف در صندوق ریخته شده بود هیچ عکس العملی نشان نمیدهند تا هم درسي باشد برای جناب وزیر تا از ضعف سخن نگوید و قدرتی باشد برای نمایندگان در جهت جلب آرای رای دهند دهندگان.!
