۲۵ مهر، سالروز درگذشت یکی از بزرگترین شاعران آزاده و پرآوازه ایران، فرخی یزدی، یادآور رشادت و آزادگی است؛ شاعری که جان خود را در زندان فدا کرد تا نام آزادی بر تارک فرهنگ این سرزمین بدرخشد. فرخی یزدی، این شاعر لبدوخته و دلسوخته، با اشعار سیاسی و اجتماعیاش، انعکاسدهندهی دردها و آرزوهای مردم بود؛ شعری که نه فقط کلمات، بلکه فریاد قلبهای سرکوبشده بود.
امروز، اما، سالها پس از گذشت این ایام پرشکوه و دردناک، رسانههایی که به مانند فرخی، فریادگر حق و عدالتاند، خود درگیر دشواریهای روزمرهای هستند که گویی هر روز بیشتر و بیشتر میشود. «روزنگار» که اکنون در مسیر انتشار آنلاین افتاده از دل هفتهنامهای مستقل و بیپروای فرهنگی و اجتماعی برخاسته، امروز در شرایطی دشوار به سر میبرد. با هزینههایی که بیش از درآمدهاست و بیدریغی نهادهای حامی و دولتی، که به جای همراهی، گاه سکوت پیشه کردهاند.
چندی است که «روزنگار» در این تقلاست که همچنان صدای شما باشد؛ صدای روشنفکری که به رغم همه تنگناها و محدودیتها، مسیر اطلاعرسانی آزاد و صادقانه را ادامه دهد. اما به راستی، چگونه میتوان این راه پرچالش را بدون حمایت و تامین مالی پایدار ادامه داد؟
اینجاست که یادآوری و درک ارزش رسانههای مستقل، بیش از هر زمان دیگری ضرورت مییابد. رسانههایی که به دور از وابستگیهای سیاسی و اقتصادی، تنها پاسدار آزادی بیان و دموکراسیاند. حمایت از این رسانهها، نه یک انتخاب، که یک وظیفه جمعی و یک سرمایهگذاری فرهنگی و اجتماعی است.
امیدواریم با همراهی شما و هممیهنان گرامی، روزی برسد که صدای حق، بهسان شعرهای فرخی یزدی، بلند و رسا در همه جای این سرزمین طنینانداز شود؛ و رسانههای آزاد، دیگر لبدوخته نباشند.
فرخی یزدی را گرامی میداریم و بر آزادی میبالیم.
و روزنگار، همچنان در کنار شما خواهد بود،
تا روزی که آزادی، نه فقط یک آرزو، بلکه یک واقعیت همگانی شود.
با سپاس و احترام،
صاحب امتیاز و مدیرمسئول «روزنگار»
