محمدعلی وزیری/ آن عالم صمدانی، آن شیر بیشه سمنانی، آن دیپلمات آسمانی، آن وکیل ربانی مولانا آشیخ حسن روحانی (طول الله عمره شریف) حالات عجائب و چرخشهای غرائبی از او یادشده که در افراد جسمانی و روسای پیشین جمهور سابقه نداشته است!
راوی کتاب مستطاب تاریخ (نجوم السمنانیه) در عجایب دوران طفولیت وی آورده، شیخ ما چون از مادر بزاد، نخست بالا را نگریست و سپس زار بگریست؛ در دوران خردی به هیچ اسباب بازی علاقه نشان ندادی مگر "کلید" و او را در میان کودکان، "حسن کلید دار" گفتندی! در جوانی سرآمد همسالان در دانش و تند ذهنی و خوش بیانی و برقراری رابطه و گفتگوی پشت پرده بودی. از این رو مردمان به وی "شیخ پرده نشین" گفتی!
در کتاب "تاریخ السیاسیه ابن اعتدال" از شیخ علی اکبر بهرمانی (قدس سره الشریف) به عنوان مرشد و معلم وی یاد شده و همانجا نوشته: «مولانا آشیخ حسن به بالا نشستن در مجلس و مبصر شدن علاقه داشتی و به همه همکلاسان وعده شکلات و آب نبات دادی تا او را به مبصری برگزینند، ولی چون مبصر شدی به وعده عمل نکردی.»
شیخ ما در میان بازی ها و ورزش ها در "چرخ زدن" و "دور زدن" توانا بودی، گرچه هرگز زورخانه رفتن و سنگِ دوست سینه زدن نیازموده بود و علاقه نداشت. گویند از استخر و آب بازی هراس داشتی چنانکه رقیبان چون اسم "حوض" بردی از محل دور شدی!
شیخ ما مریدان بسیاری داشت و از همه عزیزتر، "واعظی" نام بود. هم او از کرامات مرشدش قصه ها نقل کردی و روزی گفت: «شیخ ما (کثر الله وعده) درکودکی به مکتب می شد که نوری آسمان را گرفت. در این حال طفلکی بی ادب، اردنگی زیر شال وی زد وگفت "ول کن بابا!! محمود هم هاله ی نور دور سر داشت و با مُلک آن کرد، وای بر ما! این خود نور دارد و بر ما چه کند؟"»
در احوالات وی آمده همه انچه از کودکی وی گفته شد در بزرگی عملی شد ومقامات عالیه یافت وچنان خوش درخشید که گویند بعد از او رییس جمهوری معنا ندارد واو را خاتم الروسا دانسته اند
والعهده علی الراوی
