محمد حسین سعیدی
در همین سالهای نه چندان دور، اوضاع عرصه اطلاعرسانی به شکل کنونی نبود؛ یک خبرگزاری و چند روزنامه سراسری و چند نشریه محلی؛ و این همه سرمایه عرصه خبر در استان یزد بود.
در آن روزگاران، هر کس اجازه ورود به این عرصه را نداشت، باید سالها خاک این صحنه را میخوردی تا تو را خبرنگار خطاب کنند؛ علاوه بر استعداد و پشتکار که شرط اساسی ورود به این عرصه بود، ادب و نزاکت هم از جمله سرمایههای این مسیر بود .
وقتی طرف را خبرنگار خطاب میکردند این یعنی اینکه این فرد، تحصیلات عالیه دارد، آموزش دیده هست، توانایی حضور در این میدان سخت را دارد، از اخلاق حسنه برخوردار است و خبرنگاری شغل تفننی او نیست.
اما اکنون اوضاع عوض شده و البته این تغییرات، یک شبه نبوده است؛ از زمانی که فضای رنگارنگ مجازی وارد میدان شد و فضا برای تاخت و تاز مهیا شد، هر کس به خود اجازه داد وارد این عرصه گردد.
اکنون ورود به این میدان، آنچنان هم سخت نبوده و نیست، کافیست یک پایگاه خبری در یکی از مصداقهای فضای مجازی ایجاد کنی، چندین مخاطب جذب کنی و آن وقت هر چه دلت می خواهد بنویسی و خود را خبرنگار این میدان سخت بدانی؛ کی به کی هست؟ هر کس از راه رسیده پایگاه خبری زده، یکی هم ما!
اما داستان به همین جا ختم نمی شود؛ آنهایی که در رسانه های حرفه ای و شناخته شده کار می کنند در همه نشست ها و جلسات و مراسمها حضور دارند اما آنهایی که چند سالیست پا به این میدان گذاشته اند به همه جلسات نمی ایند و آنهایی را مد نظر قرار می دهند که باب ذوق و سلیقه آنهاست یا احیانا جایی، کارشان گیر کرده باشد و باز کردن قفل آن را در این جلسه جستجو می کنند!
متاسفانه حضور شماری از این افراد در نشستهای خبری برای رفع مشکلات شخصیست! چون کارش را در فلان نهاد یا فلان مرکز یا فلان محل خدماتی یا فلان مطب دکتر، حل نکردهاند، وارد نشست می شود و هر آنچه می تواند از معایب آن نهاد، طرح می کند و کل مجموعه را به خاطر یک موضوع شخصی، زیر سوال می برد و عبارت معروف “ادب از که آموختی، از بیادبان” را ترجمه می کند.
این دسته از افراد که البته تعداد آنها انگشت شمار است از ادب و تربیت بیبهره هستند؛ گاهی به مسوولان حاضر در جلسات و نشستها می تازند و گاهی هم از خجالت دیگر همکاران رسانهای خود در می آیند.
متاسفانه این دسته معدود به اصطلاح خبرنگاران، همیشه هم شاکی هستند، زمین و زمان را به باد انتقاد می گیرند، در مقابل همکاران دیگر رسانهها می ایستند؛ به نظر آنها جامعه، سراسر با مشکل روبروست مگر آنکه خلافش ثابت شود!
عرصه رسانه؛ عرصه مقدس و شریفی است و هر کس نباید اجازه جولان در این میدان را داشته باشد، متاسفانه قانون هم در این زمینه سکوت کرده و اجازه داده هر کس که مایل هست به راحتی وارد این میدان خطیر و سخت شود.
طرح مسائل شخصی، پرسیدن انواع و اقسام پرسش های بیربط و خارج از موضوع جلسه، بحث کردن با مصاحبه شونده، نق زدن بر سر همکاران رسانهای ، تاخت و تاز در فضای مجازی و بخصوص در گروهها و کانال هایی که اغلب خبرنگاران حضور دارند و در یک کلام شنا کردن در جهت خلاف مسیر، از جمله خصایص تمام ناشدنی این دسته از افرادیست که چند سالیست وارد این عرصه شده و ادعای خبرنگاری دارند.
خوشبختانه این افراد تعدادشان از انکشتان یک دست هم کمتر است و کافیست یه نظرخواهی ساده از اهالی اصلی رسانه و پیشکسوتان این عرصه انجام شود.
این افراد باید از حوزه رسانه خارج شوند. برخی از آنها دلال مالی هستند و برخی اصلا رسانه ای قابل اتکا ندارند.
لازم است اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی، وارد میدان شده و این عرصه را پالایش کند؛ بهترین گواه برای حضور برخی افراد حاشیهساز هم قاطبه خبرنگاران هستند که می توانند در این زمینه اظهارنظر کنند و آنهایی که باعث پر رنگ شدن حاشیه نسبت به متن دارند را به این اداره کل معرفی کنند.
