بجای اشک ریختن در اینستاگرام به وظیفه خود عمل کنید

خبر کوتاه بود، نوجوان رکابزن ملی پوش یزدی بر اثر سانحه رانندگی جان باخت، کلمات ساده نوشته می شوند و جملات با کمترین کلمات خبر را می رسانند اما…اما کدام سینه یارای تحمل داغ جوانی را دارد که حالا با یک سانحه رانندگی در حین تمرین در جاده تفت دیگر در بین ما نیست، جوانی که ورزشکار بود، ملی پوش بود و افتخار یزد. شاید سالهای آینده او بود که پرچم ایران را در المپیک و بازی های آسیایی و اینجا و آنجا به اهتزاز در می آورد.
همین چند روز پیش بود که یکی از مسئول استان به جولان جوانان موتورسیکلت سوار در شهر یزد اشاره کرد و به نوعی گله داشت که جوانان با رفتارهایشان جان خود و همشهریان را بخطر می اندازند. اما بنظر می رسد با فوت جوان رکابزن یزد حالا این سوال پیش آمده که مگر جوانان راه دیگری جز موتورسیکلت سواری دارند؟ اصلا کاری به ضرورت فرهنگسازی عبور و مرور در شهر توسط مسئولین ندارم، اما آیا شهر ساده ترین زیرساخت ها برای دوچرخه سواری دارد؟ چرا نوجوان ملی پوش یزدی باید در جاده تفت تمرین می کرد؟
تقریبا دو یا سه سال پیش جمالی نژاد که تازه سکان شهرداری یزد را در دست گرفته بود اقدام به ایجاد مسیر دوچرخه سواری در امتداد بلوار جمهوری کرد و قصد داشت این مسیر را در دیگر محورهای شهر ادامه دهد اما با آغاز اولین تحرکات اجرای طرح، کانال داران تلگرامی چنان جنجال و بلبشویی راه انداختند و فریاد وااسفا سر دادند و جار زدند مردم کجایید که خیابان تنگ شد و پول ها حرام…
شاید آنروزها جنجال ها به خاطر هجمه به شهردار اصفهانی بود اما آیا امروز همان هجمه کنندگان می توانند شب با آرامش چشم بر هم بگذارند؟ اگر شهر یزد کمترین زیرساخت دوچرخه سواری داشت، ورزشکاران دوچرخه سوار از آن استفاده نمی کردند؟ اما یک سوال اساسی هم از مسئولین شهرداری باید پرسید که آن همه شعار درمورد شهر دوچرخه سواری و حمل و نقل پاک به کجا رسید؟ چرا طرح ایجاد مسیر دوچرخه سواری بعد از رفتن جمالی نژاد مسکوت ماند؟ امروز وقت آن است که اعضای محترم شورای شهر یزد و خصوصا آنهایی که مسئولیتی در هیات دوچرخه سواری دارند، به جای اشک و آه های نمایشی در اینستاگرام و دست پیش گرفتن، پاسخ دهند تاکنون چه فعالیتی برای بهبود وضعیت دوچرخه سواری در یزد کرده اند؟