بلاتکلیفی 31 ساله ساخت دانشگاه در مهریز:
- در شهریور1372 با پیگیریهای متعدد جمعی از دانشآموختگان یزدی دانشگاه امام صادق و با حضور رییس وقت آن مرکز و صد البته همراهی امام جمعه شهرستان و استقبال کمنظیر مردم این بوم، کلنگ احداث شعبهای از دانشگاه امام صادق در مهریز به زمین خورد. بلافاصله در مصاحبههای متعدد صدا و سیما با مسوولان وقت شهرستان، وعدهی ساخت و افتتاح اولین دانشکده این مرکز، ظرف مدت یک تا دو سال و با همراهی تعدادی از سرمایهگذاران مهریزی مطرح شد موضوعی که تا به امروز بجز اجرای بخشی از اسکلت فلزی محقق نشده است.
- علیرغم عدم اجرای تعهدات ساخت دانشگاه امام صادق در مهریز، به دلیل ایجاد ارزش افزوده، تمایل عملی برای خلعید زمین در هیچ یک از ارکان دولت چه واگذارنده، چه ناظر و چه … وجود ندارد. این موضوع را بگذارید در کنار این مساله که همزمان، در بخشی دیگر از شهرستان مهریز، عدهای برای ایجاد برخی مراکز علمی و فرهنگی، زمینهای منابع طبیعی را تملک مینمایند و با دیوارهای پیشساخته، مردم را در شهر و شهرک محبوس و محصور ساخته و آنها را از دورنمای لذتبخش طبیعت برحذر میدارند. انگار، مسابقهای برای پیشنهاددهندگان پروژههای عمرانی شروع شده و همه در تلاشاند تا بیش از ماموریت و هدف اصلی پروژه یا پروژهها، مالکیت زمین و ارزش افزودهی آن را دنبال نمایند.
- این پروژه که نمادی از دهها، صدها و هزاران پروژهای است که در استان با شور و حرارت زایدالوصفی و در ظاهر با اتکاء به مشارکتهای مردمی آغاز شد و در نهایت با توکل و توسل به منابع دولتی، نیمهکاره رها شد؛ نشانگر ضعف نظام برنامهریزی استان به معنای واقعی است.
مهدی حجازی/ سی و یک سال پیش و در شهریور1372 که هوای گرم تابستان کم کم جای خود را به پاییز خنک میداد؛ با پیگیریهای متعدد جمعی از دانشآموختگان یزدی دانشگاه امام صادق و با حضور رییس وقت آن مرکز و صد البته همراهی امام جمعه شهرستان و استقبال کمنظیر مردم این بوم، با رعایت کلیهی پروتکلهای امنیتی مرسوم برای حضور مسوولان ارشد کشوری و لشکری، کلنگ احداث شعبهای از این مرکز آموزش عالی در مهریز به زمین خورد. بلافاصله چه در مراسم کلنگزنی و چه پس از پایان مراسم، در مصاحبههای متعدد صدا و سیما با مسوولان وقت شهرستان، وعدهی ساخت و افتتاح اولین دانشکدهی این مرکز، ظرف مدت یک تا دو سال و با همراهی تعدادی از سرمایهگذاران مهریزی (سریزدیهای مقیم پایتخت) مطرح شد.
هرچند عُقلا برآن بودند که چنین امری به دلیل آمادهنبودن زیرساختها و حتی نقشههای اجرایی، عملا غیرممکن است؛ ولی بسان سایر وعدهها، چشمها منتظر اقدامی عمرانی بود و حتی برخی از دانشآموزان علاقمند به تحصیل در این دانشگاه، خود را مهیای پذیرش در آزمون ورودی میکردند. در همان اوایل به دلایلی، سرمایهگذاران از تعهدات یا دستکم وعدههای داده شده منصرف شدند و شروع عملیات اجرایی و همراهی را به ایفای تعهدات دانشگاه مرکزی امام صادق موکول کردند. گرچه، هیچ کس از تعهدات و مبالغ پیشنهادی سرمایهگذاران و ستاد مرکزی این دانشگاه اطلاعی نداشت.
القصه چند صباحی از مراسم کلنگزنی و نصب تابلو دانشگاه گذشت؛ اما به نظر میرسید این پروژه هم سرنوشتی بهتر از سایر پروژهها نخواهد داشت و به دلیل عدم تامین سرمایه مورد نظر و فقدان ارزیابیهای اولیه، دایر بر ضرورت ایجاد شعبهای از آن مرکز آموزش عالی در یزد؛ ساخت آن با تردید مواجه شد. حتی در اواسط سالهای 1379، تابلو دانشگاه به دلایلی ناپدید شد و تقریبا در بین افکار عمومی، موضوع خاتمهی احداث دانشگاه در مهریز جدیتر شد.
با آغاز به کار دولت هشتم و نهم و تا حدودی حضور جدیتر دانشآموختگان دانشگاه امام صادق در ردههای حاکمیتی، با پیگیریهای فرماندار وقت، بخشی از اعتبارات موردنیاز از محل مصوبات سفر (حدود یک میلیارد تومان) تامین و فعالیت بر زمینمانده احداث دانشگاه با یک دهه تاخیر شروع گردید.
برپاشدن اسکلتهای اصلی یکی از دانشکدهها با اتمام اعتبارات تخصیصی به صورت نیمهکاره رها و هرچند در اوایل، شرکت پیمانکاری برای مدتی در کنار پروژه بود؛ ولی به دلیل تعلل در تامین و تخصیص اعتبار برای تداوم کار و احتمالا ساقطشدن موضوع از حیز انتفاع، عملا پروژه بدون هیچ اقدام جدیدی به حال خود رها شد. هر چند مستندات مرتبط با این دانشگاه نشان میدهد، برای چندمین بار، پروژهای عمرانی در استان آغاز گردید که از ابتدا محل تامین اعتبار آن نامشخص بود؛ اما نکته جالبتوجه این ماجرا، فرصتسوزیهایی است که در مسیر توسعه فعالیتهای علمی در شهرستان رقم خورد و حسرت را برای اهل علمی ایجاد کرد که دانشگاهی را با 31 سال قدمت درکنار خود داشتند اما نتوانستند حتی یک دانشجو را از آن دانشآموخته نمایند.
جالب است علیرغم عدم اجرای تعهدات دانشگاه، به دلیل ایجاد ارزش افزوده، تمایل عملی برای خلعید زمین در هیچ یک از ارکان دولت چه واگذارنده، چه ناظر و چه … وجود ندارد. این موضوع را بگذارید در کنار این مساله که همزمان، در بخشی دیگر از شهرستان، عدهای برای ایجاد برخی مراکز علمی و فرهنگی، زمینهای منابع طبیعی را تملک مینمایند و با دیوارهای پیشساخته، مردم را در شهر و شهرک محبوس و محصور ساخته و آنها را از دورنمای لذتبخش طبیعت برحذر میدارند. انگار، مسابقهای برای پیشنهاددهندگان پروژههای عمرانی شروع شده و همه در تلاشاند تا بیش از ماموریت و هدف اصلی پروژه یا پروژهها، مالکیت زمین و ارزش افزودهی آن را دنبال نمایند.
این پروژه که نمادی از دهها، صدها و هزاران پروژهای است که در استان با شور و حرارت زایدالوصفی و در ظاهر با اتکاء به مشارکتهای مردمی آغاز شده و در نهایت با توکل و توسل به منابع دولتی، نیمهکاره رها شده است؛ نشانگر ضعف نظام برنامهریزی استان به معنای واقعی است. نظام برنامهریزی و راهبردسازی که بدون تاثیرپذیری از فشارهای معمول و مرسوم سیاسیون، بتواند با نگاه به آینده، به صورتی متفاوت ازنگاه عامهی مردم، ضرورت یا عدم ضرورت ایجاد پروژهها را دستکم برای افق 30 ساله ارزیابی و پس از احراز همهی شرایط، تمام توان خود را برای تامین منابع مالی بکار بندد.
به هرصورت نظام آموزش عالی، نقش اساسی و محوری در فرایند پیشرفت ملی و ایجاد موازنه بین ابعاد مختلف پیشرفت کشور دارد و طراح، هادی و مجرِی مجموعه اقداماتی است که با هدف تولید علم و تشکیل سرمایهی انسانی انجام میشود و به همین دلیل در چشمانداز استان در افق1424، فراز کانون تولید نخبگان برتر پیشبینی شده است. از اینرو اقدام عاجل برای تعیین تکلیف این پروژهی عمرانی 30 ساله از سوی مسوولان استان چه تداوم ساخت و بهرهبرداری و چه خلع ید و واگذاری اراضی برای کاربری موافق با سند آمایش امری ضروری است. هرچند، در صورت اعتقاد عملی به آن چه در چشمانداز آمایشی استان آمده است، ضرورت تداوم ساخت آن به عنوان یکی از ارکان وثیق توسعه و بازوی توانمند اجرایی در تحقق هدفهای عالی و ماموریتهای استان موجهتر مینماید.
