افسانه طاهرنژاد/ صبح زود مانند روزهای گذشته راهی محل کار شدم. بوی باران روز قبل هنوز در تمام شهر پیچیده بود و گرمای آفتاب نیز از سرمای هوا کم می کرد. همه چیز بسیار عالی و خوب بود و می توان گفت آن صبح یکی از بهترین صبح های یزد بود، اما این سرخوشی و هوای لطیف صبحگاهی اسفند ماه چندان ادامه پیدا نکرد.
برای خراب شدن این فضا وجود چشمان هرزه و شهوت پرست، بدترین چیزی بود که شاید در آن لحظه می توانست این اتمسفر خوب را برهم زند، راستش را بخواهید گمان نمی کردم در اتوبوس های خط واحد یزد که زیاد هم شلوغ نیست، مردانی وجود داشته باشند که بخواهند برای رسیدن به مراد خود اوقات تعدادی خانم را تلخ کنند. به هم ریختن حال خوب دم صبحم، از آنجا شروع شد که خانمی زیبا و متین در صندلی جلوی من نشست، دقیقا در تیررس چند مرد که گویا از مردی فقط نامش را یدک می کشیدند.
نگاه های پی درپی این مردان آنقدر واضح و ناراحت کننده بود که صدای زمزمه های تعدادی از خانم های حاضر در اتوبوس بلند شده بود. برایم عجیب بود که این خانم چرا هیچ واکنشی نشان نمی دهد و از حقوق شهروندی اش در مقابل این آزار جنسی دفاع نمی کند؟!
نگاه آلوده و شهوت انگیز به زن و دختر نامحرم، از جمله جرائمی است که همیشه همراه با سوء نیت و قصد مجرمانه می باشد و در این مسأله رضایت و عدم رضایت شخص مقابل تأثیری ندارد و در هر حال گناه و معصیت و جرم تلقی می شود. با این حال اگر این نگاه موجب آزار و نارضایتی شخص مقابل شود، نوعی دست درازی جنسی و خشونت محسوب می شود که می توان در این خصوص به مراجع قضایی مراجعه کرد.
وقتی به مقصد رسیدم آن خانم هم از اتوبوس پیاده شد، نتوانستم سؤالم را بدون شنیدن پاسخ رها کنم برای همین از او پرسیدم: «ببخشید، چرا به این مرد چشم چران چیزی نگفتید؟» در پاسخ به من گفت:« راستش جو سنگینی را تحمل کردم و فکر نمی کردم در اتوبوس خط واحد مردانی جرات کنند بی پروا در حضور جمع، چشم چرانی کنند. از ترس اینکه آبرویم برود، چیزی نگفتم»
بله! «ترس» و «آبرو» واژه هایی است که آزادی بیان و عمل بسیاری از بانوان را در بند کشیده است. گمان نمی کنم در بین بانوان کسی را پیدا کنیم که تاکنون هیچ گونه آزار جنسی را تجربه نکرده باشد. از تنه زدن های وحشیانه درخیابان ها تا نگاه های تعفن آمیز و متلک های کلامی، همگی آزارهای جنسی هستند که مانند تازیانه بر روح و جسم زنان فرود می آیند.
برای علت یابی این مسئله حاد اجتماعی بهتر از از خود زنان شروع کرد، علت اصلی این آزارها زنانی هستند که جایگاه زن را باور نکرده اند و هنوز در دفاع از حق خود، زبانی الکن دارند. امروز اگر در اتوبوس خط واحد یا هر مکان عمومی و خصوصی مردی به خود اجازه می دهد با چشمانش شخصیت یک زن را به سخره بگیرد، مقصرش زنانی هستند که همواره سکوت کرده و آماج این تازیانه ها را به جان خریده اند. در مقابل مردنماهایی که شرف مردانگی را زیر سوال می برند ایستادگی و دفاع از حقوق شهروندی و انسانی توسط یک زن، تنها راه اصلاح رفتار غیر اخلاقی و غیرقانونی برخی مردان است.
