محمدعلی وزیری/ با کمال مسرت و افتخار به عرض خوانندگان عزیز می رسانم: «در هر چه کمبود داشته باشیم، تا دلتان بخواهد اجلاس و سمینار و یادبود داریم!» کافی است در یک مراسم، یک نفر رنگ پوست، سایز چشم یا لباس و سرپوشش با دیگر حاضران متفاوت باشد، آنگاه فورا آن اجلاس پسوند "بین المللی" می گیرد. خدا را شکر مناسبت و روز و هفته هم که کم نداریم. البته به تعداد روزها و مناسبتها، مدیر ارشد، مدیر اوسط، مدیر اصغر، عضو شورا، صاحب عنوان و عالم و دانشمند هم به وفور در حد بالای استاندارد جهانی داریم که اتفاقا همه دکتر یا مهندس هم هستند! واضح است که همه مهمانان و صاحب منصبان حاضر در این سمینارها با خود هیات همراه، عکاس، مسئول دفتر، روابط عمومی و بادیگارد هم دارند که باعث می شود همیشه ده ردیف صندلی جلوی سالنهای همایش رزو آنها و اتوبوس همراهشان باشد.
تمام اهمیت چنین جلساتی هم انگار به حضور مسئولان و ژن های برتر است و دیگر حضار چندان به حساب نمی آیند، چون مجری مراسم تنها از حضور آنها تشکر و قدردانی می کند! گویا بقیه مدعوین که اتفاقا و معمولا بیشترین ارتباط را با محتوای مراسم دارند، "بد آمده اند" که مجری به آنها "خوش آمد" نمی گوید یا چون مدیر و دکتر و مهندس نیستند، آمدن و نیامدن شان فرقی نمی کند. خدا نکند که مجری اسمی را جا بیندازد یا بدون عنوان دکتر و مهندس بگوید! وای به حالش اگر مدیر مدعو، بانو باشد و مجری اسم مدیر بانوی دیگری را با آب و تاب ببرد!
همچنین در این مراسم ها حتما باید همه کسانی که مهمان ویژه هستند و مجری بارها به آنها خوشآمد می گوید و به نوعی قدم بر روی چشم بقیه گذاشته اند، دو کلمه حرف بزنند. در این حالت هم مسئول یا مهمان عزیز! در ابتدا می گوید که قصد ندارد چندان صحبت کند و وقت گرانبهای حضار را بگیرد اما در آخر باید با قطع کردن برق سالن یا هزار بار تذکرِ یادداشتی دادن، او را از میکروفن جدا کرد. سخنران مربوطه همچنین یک خروار وعده و وعید و قول مساعد می دهد و تلاش می کند جوری سخن بگوید که بارها مورد تشویق حضار قرار بگیرد. عبارت "باید ….بشود" نیز بیش از همه در سخنانش تکرار می شود. به قول یکی از بزرگمان: «خطاب این بایدها به کیست؟!»
القصه یک روز بنا به دعوتنامه دو قبضه و تلفن روابط عمومی یک سازمان، اشتباها عزم جزم کردم که به یک سمینار بین المللی بروم. بخش اول روایتم از این سمینار را در بالا خواندید. ادامه اش را در شماره های بعد تعریف می کنم.
