به بهانه حضور استاندار در جشن 25 سالگی روزنامه بشارت نو؛
محمدرضا حایری زاده
با حضور استاندار یزد در مراسم جشن آغاز ۲۵ سالگی روزنامه بشارت نو، حاشیه ها هم، که دنبال بهانه می گردند، طبق معمول سروکله شأن از گوشه وکنار پیدا شد وافتاد دست اهل فنش و به جای تقدیر از این حرکت مثبت اهالی مجموعه ی استانداری و حضورشان در دفتر یک نشریه حرفه ای محلی، به بهانه های غیرموجه و سطحی همین اقدام ارزشمند را نیز زیر سوال بردند؟!
اگر برخی کوتاهی ها و بی توجهی ها نسبت به رسانه و خبرنگار را بخواهیم نقد منصفانه کنیم قابل پذیرش است، اما یک حرکت خوب به سمت رسانه و برداشتن چند قدم روبه جلو در این خصوص را باید ارج نهاد و بانگاه خردمندانه و ارزشی به آن نگریست و از آن تقدیر کرد.
دادن دلگرمی به مدیران و متولیان استان به این نوع از اقدام های خوب، آن ها را تشویق می کند تا این حرکت ها وحضورها به سمت توسعه و تنوع سایر رسانه، سوق داده شود و آن را به یک جریان مداوم و مستمری تبدیل سازد.
رسانه و خبرنگار توقع خاصی از افراد خاصی ندارد و همین که یک مدیر ارشد استان، بهمراه برخی معاونین در مراسم جشن ۲۵ سالگی یک روزنامه محلی خودشان شرکت می کنند و به آن ها خدا قوت و موفق باشید هم بگویند، برای دست اندرکاران و خبرنگاران آن رسانه کفایت می کند و روحیه بخش است.
در عرصه های مثبت حرکتی به سمت تلاشگران عرصه خبر و خبررسانی، نباید دیدگاه های افراد و اشخاص به سمت جناحی، رقابتی و یاخدایی نکرده شخصی حرکت کند و در این نقاط است که همدلی و همراهی همه جانبه از سوی همه ی اهالی رسانه به شدت احساس می شود.
باید با تقدیرمان مسیر های درست حرکتی مدیران را به سمت رسانه ها، نشان داده و یا یادآوری کنیم و باعث شتاب بخشی به آن شویم و از رفتارهای غلط و خدایی نکرده مغرضانه پرهیز نماییم، زیرا که سخنان، پیام ها و یادداشت های نسنجیده، متولیان امور اجرایی را از اقدام های خوب خود ناامید و به سمت «دوری و دوستی »سوق می دهد.
همین انتقادهای نامتعارف و غیرمنصفانه، تاکنون خسارت های جبران ناپذیری بر اهالی اطلاع رسانی در استان وارد ساخته که عقب ماندگی های آن، دیگر قابل ترمیم نیست؟!
جناب بابایی و همراهان با هر نیتی هم در این مراسم حضور یافته باشند، حرکت زیبا و ملموسی بود که اگر جشن ۲۵ سالگی نشریه دیگری هم بود، شاید این حضور انجام می شد و شاید همین منتقدین یا افراد دیگری قصه ی دیگری و حاشیه دیگری، برای آن تخیل می کردند؟
در اینجا حمایت از روزنامه بشارت نو و یا جناب آذرنگار نیست، اینجا سخن از خانواده و حرمت رسانه است، کمی باید به خود آمد و واقعیت های درونی جامعه رسانه را کلی و همه جانبه دید و از شخصی نگری، خودمحوری و خدایی نکرده خود مطرحی که به آفتی در نشست ها و جلسات خبری تبدیل شده، به جد پرهیز نمود.
