محمد امامی
از جمله فرصتهایی که این جنگ ۱۲روزه برای کشور ما فراهم آورد، همبستگی ملی برای مخالفت، محکومیت و مقابله با متجاوز و گرامیداشت و دغدغهمندی برای وطن و مام میهن بود. و اما حکمرانان با این سرمایه اجتماعی و فرصت همدلی که ایجاد شده چه خواهند کرد؟
آیا همچون فرصتهای ازدسترفته پس از مشارکتهای مردمی در هر انتخابات و برخی مناسبتها آن را به حمایت و پشتیبانی از حکمرانان و شیوههای حکمرانی کنونی تعبیر و تفسیر و مصادره خواهند کرد؟
آیا دفاع یکپارچه ملت را در برابر تجاوز اسرائیل به حساب حمایت از حکمرانان یا جریان تندرو یا آمریکاستیزی خواهند گذاشت؟
آیا همچنان با لجاجت و کینهتوزی برخی سرمایههای ملی و انسانی همچون میرحسین موسوی، زهرا رهنورد، سید مصطفی تاجزاده و بسیاری از زندانیان سیاسی را از میدان حضور اجتماعی و سیاسی بیرون میرانند و بر طبل تمامیت خواهی میکوبند؟
آیا باز هم صداوسیمای کشور را محل تاخت و تاز پایداریچیها و تندروهایی نظیر ثابتی و رسایی رائفیپور و ایزدی و … قرار میدهند یا با دعوت از چهرههای جریانهای مختلف سیاسی کشور، فضا را برای تضارب افکار و نشاط و تلطیف فضای سیاسی کشور مهیا میکنند؟
آیا همچنان رویههای گذشته که در آزمون عملی با شکست مواجه شده را دوباره به کار خواهند بست؟!
آیا باز هم بهجای یافتن روزنههای نفوذ موساد در نهادهای مختلف، به رقابتهای منفی سازمانهای موازی خواهند پرداخت؟
آیا سرمایهاجتماعی حمایت اقشار و سلایق مختلف مردم در مواجهه با تعرض اسرائیل به مام میهن را با فراموش کردن اولویتهای اصلی فدای ندانمکاریها، رودربایستیها، و ارتباطات نادرست خود خواهند کرد؟
آیا بزرگان و نخبگان و آنان که دستی بر قلم دارند باز هم با در اولویت قراردادن موضوعهای کمخطر و کماهمیت یا پرداختن به تعریف و تمجیدهایی که نه تنها هزینه ندارد بلکه برایشان آوردههایی هم دارد، امر به معروف و نهی از منکر حاکمان را که از بهترین جلوههای عملی امر به معروف و نهی از منکر است به فراموشی میسپرند و در حاشیه قرار میدهند؟!
امیدوارم در این فرصت اندک همه ما بتوانیم به قدر سهم خود در اصلاح امور و بازگشت از مسیرهای نادرست، کشورمان را برای رویارویی با بحرانهای فزایندهای که در پیش رو داریم بیمه کنیم.
