خبرنگاری حرفه ای را سرکلاس مرحوم حسین قندی از اساتید بنام ایران در مرکز مطالعات رسانه ها آموختم. تا پیش از آن، خبرنگاری را شرکت در نشست های خبری یا وقوع رویدادی می دانستم که اصطلاحا پیش خبر آن قبلا اطلاع رسانی شده بود.قندی تاکید داشت این نوع کار خبرنگاری نیست، بلکه نوعی فعالیت اطلاع رسانی و تبلیغاتی برای روابط عمومی یک سازمان است.
قندی و اساتید روزنامه نگاری سخت اعتقاد دارند که خبرنگار باید آینده نگر باشد. درست است که وقوع یک رویداد و نشست های خبری از وظایف یک خبرنگار است اما مهمتر از آن وظیفه دارد با توجه به دغدغه ها و مطالبات مردمی با اخلاق حرفه ای که به آن سوگند یاد کرده است مسئولیت اجتماعی خود را در راستای منافع عمومی جامعه ایفا کند.
با این وصف، خبرنگاران این روزها بخاطر محدودیت های آزادی بیان و مسائل اقتصادی سخت در چنبره مشکلات گیر افتاده اند اما مگر می شود از مسئولیت اجتماعی و اخلاق حرفه ای خود برای مردم کوتاهی کرد و درراستای منافع قدرت نقش آفرینی نمود!؟ این مسائل در حالی مطرح می شود که خبرنگار امروزی با تکیه بر نشست های خبری و چسبیدن به هدایای نقدی و غیر نقدی سازمانی دلی بس خوش نموده اند، چه که خبرنگار در اخلاق حرفه ای خود قسم خورده با علمی که آموخته سه وظیفه؛ حراست و نگهبانی، آموزش و اطلاع رسانی صحیح را با گزارش، یاداشت، مقاله و حتی در خبر داشته باشد.برای همین از خود می پرسم خبرنگاران امروزی چقدر به کارکردها و وظایفی که بر عهده دارد پایبند بوده اند؟ مسلما نمی توان گفت که خبرنگار در اندر و پیچ و خم جامعه ای که آتشی در زیر خاکستر دارد برای التیام دردهای او قدمی استوار برداشته است.
به نظر می رسد از یک طرف حاکمیت باید بیش از این برای آزادی بیان و از طرف دیگر برای ارتقاء علمی خبرنگاران هزینه کند.همچنین دولت جدید با همه شعارهایی که داده در صورتی می تواند دردی از مردم دوا نماید که در مرحله اول استقلال حرفه ای خبرنگار را تضمین کند، البته آنهم مجبور نباشد برای مسئله ای همچون معیشت خود دل وابسته یک سازمانی باشد برای تملق گرایی.
همچنین خبرنگار حرفه ای در جامعه کنونی تا مسیر آکادمیک و تجربه اندوزی را طی نکند خبرنگار نیست، حال نباید از سوی دست اندرکاران سازمانهای رسانه ای هم این قضیه امری ساده و عادی باشد وگرنه قدر مسلم می توان گفت ما هیچکدام خبرنگار نیستیم.
*دانش آموخته ارتباطات
