محمدعلی وزیری
برخلاف جشن و رقص بعضی به اصطلاح کارشناسان و مثلا تبلیغاتچی ها عرض کنم “جنگ سراسر باخت است” آغاز کننده جنگ و کشور مهاجم هرگز در هیچ جنگی مشخص نیست و بدبهی ترین نتیجه ای که پس از سالها گرفته می شود این است که ریشه شروع جنگ از صبح یورش نیست بلکه باید آن را در شبهای قبل از آغاز و در تاریکخانه های محافل و پرونده ها جستجوکرد.
جنگ یک بازنده دارد: مردم و کشور. همه دلهای غمزده خانواده های که عزیزی از دست دادند و آرزوهای برباد رفته و روان های نژند و پریشان؛ جای خالی نخبگانی که هرگز پرنخواهد شد وخسارات هنگفتی که صورتحسابش را ملتها می دهند با مملکتی که زیرساختهایش نابود شده و صاحبان خانه ها و املاکی که بر تلی از خاکستر و خاک نشسته اند.
اصلا فرق نمی کند جنگ کجا آغاز و کجا پایان یابد در تهران و اورشلیم یا غزه بیروت باشد فقط آنکه فرمان آتش بس داد یک رزومه موفق و با اقتدار در کارنامه ثبت خواهد کرد.
افسوس آنانکه باید مجازات شوند؛ خائنانی که آدرس خانه به دشمن داده به او بفرما زده اند امروز زنده و مزد خود گرفته پای کوبان از پیروزی موهوم بوده به فکر راه اندازی جنگ دیگرند زیرا حفظ جایگاه اداری سیاسی و مقام درجه نظامی؛ راه های کسب ثروت و قدرت در سایه جنگ دارند باید به هر قیمت راه های حفظ منافع مافیایی خود ویاران درون و برون مرزی که در اسلحله سازی؛ نفت؛ واردات وصادرات محفوظ باشد بدون دغدغه و غصه از ضربات سنگین جانی مالی روانی جبران ناپذیری که بر پیکر ملتها وکشورها وارد شده و امتیازاتی که برسر میز مذاکره و باقلم دیپلمات ها داده نشده ولی جنگ افروزان با بمب و موشک می گیرند.
جنگ برنده ندارد و اصلا فرق نمی کند میدان جنگ تهران باشد یا تلاویو.
