علیرضا تابش
خبر درگذشت دکتر علی میرابزاده اردکانی، متخصص بیماریهای کودکان، اندوهی مشترک را در میان مردم اردکان، میبد و دیگر شهرها برانگیخت. او دیگر در میان ما نیست، اما نام و خاطرهاش در ذهن و دل چند نسل از مردم این دیار زنده خواهد ماند.
آشنایی خانواده ما به خاندان میرابزاده، به سالهای دور بازمیگردد. خانه پدری مرحوم دکتر علی میرابزاده در محله تاریخی چرخاب، همسایه خانه پدربزرگم، مرحوم آیتالله سیدروحالله خاتمی بود. بعدها نیز مرحوم پدرم، محمد تابش، که سالها معلم این شهر بود، معلم دکتر علی میرابزاده در دوران تحصیل ایشان بود. همین پیشینه، پیوندی از مهر، احترام و دوستی میان خانوادههایمان پدید آورده بود و شناخت من از منش و شخصیت دکتر، ریشه در همین آشنایی دیرینه و البته خصلت های به یادماندنی ایشان دارد.
سالها بعد، من با امیر، فرزند ارشد دکتر، همکلاس و دوست شدم. برای همین، خاطره دکتر علی میرابزاده برای من، تنها خاطره یک پزشک نیست خاطره انسانی است که سالها با احترام از او یاد کردهایم.
برای نسل ما، مطب دکتر علی میرابزاده فقط یک مطب نبود، بخشی از خاطرات کودکیمان بود. بسیاری از خانوادهها از اردکان، میبد و شهرهای اطراف، فرزندان خود را برای درمان نزد او میآوردند. اعتماد مردم به او، حاصل سالها دانش، تجربه و مهمتر از همه، انسانیت او بود.
او از خانوادههای کمبضاعت ویزیت نمیگرفت و گاهی هزینه داروی آنان را نیز خود میپرداخت. هیچگاه اجازه نمیداد تنگنای مالی، مانعی برای درمان یک کودک باشد. در مطبش همیشه تازهترین کتابها و مجلات پزشکی کودکان دیده میشد، زیرا باور داشت پزشکی، علمی است که باید هر روز آن را آموخت و بهروز نگه داشت. در کنار این دانش، خوشرویی، شوخطبعی و آرامش او، ترس کودکان را میکاست و دل والدین را آرام میکرد.
اردکان، خوشبختانه، از دیرباز شهر پزشکان دانشمند، متعهد و مردمدار بوده است؛ از زندهیاد دکتر محمد جواد حائریان تا بسیاری از پزشکان فرهیختهای که امروز نیز با اخلاق و مسئولیتپذیری در خدمت مردماند. دکتر علی میرابزاده نیز در منش و سلوک، میراثدار همین مکتب اصیل طبابت بود، مکتبی که در آن، پزشکی تنها یک حرفه نیست، بلکه عهدی اخلاقی با مردم است.
امروز که خبر درگذشت او منتشر شده، بار دیگر این پرسش در ذهن زنده میشود که چرا از میان این همه پزشک متخصص، تنها نام برخی تا سالها در حافظه مردم باقی میماند؟
پاسخ را باید در تفاوت میان پزشک و طبیب جستوجو کرد.
پزشک بیماری را درمان میکند، اما طبیب، انسان را. پزشک با دانش شناخته میشود، اما طبیب با اخلاق، انصاف، مهربانی و مردمداری در یادها ماندگار میشود. مردم، سالها بعد شاید نام داروها و نسخهها را فراموش کنند، اما هرگز لبخند، مهربانی و دست نوازش یک طبیب را از یاد نمیبرند.
دکتر علی میرابزاده از همین تبار بود.
امروز کودکان دیروز، خود پدران، مادران و حتی پدربزرگها و مادربزرگهایی هستند که هنوز با احترام از او یاد میکنند. این، بزرگترین سرمایه یک پزشک است؛ سرمایهای که نه در پروندههای پزشکی ثبت میشود و نه در آمارها، بلکه در حافظه جمعی یک شهر باقی میماند.
برخی خانوادهها، ثروت و دارایی برای فرزندان خود به یادگار میگذارند، اما برخی دیگر، خوشنامی، خدمت و اعتماد مردم را به میراث میگذارند. خاندان میرابزاده از این دسته است و این، ارزشمندترین میراثی است که میتواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود.
مولانا چه زیبا گفته است:
بعد از وفات، تربت ما در زمین مجوی
در سینههای مردم عارف، مزار ماست
اگر این بیت را با زندگی دکتر علی میرابزاده معنا کنیم، باید گفت مزار او تنها در خاک نیست؛ در خاطرات هزاران کودکی است که با دستان او سلامتی یافتند، در دعای خیر پدران و مادرانی است که با امید از مطب او بیرون آمدند و در قلب مردمی است که او را نه فقط یک پزشک، بلکه طبیبی امین، دلسوز و مردمدار میدانستند.
اینجانب، درگذشت این طبیب فرهیخته را به همسر گرانقدر، فرزندان ارجمند، داماد و عروسهای گرامی ، نوههای عزیز، خاندان محترم میرابزاده، بستگان، دوستان، همکاران و همه مردم شریف اردکان صمیمانه تسلیت عرض میکنم و از خداوند متعال برای آن عزیز سفرکرده، رحمت واسعه و علو درجات، و برای بازماندگان صبر و شکیبایی مسئلت دارم.
دکتر علی میرابزاده شوخ ، متواضع و مهربان از میان ما رفت، اما آنچه از او برای اردکان به یادگار ماند، تنها خاطره یک پزشک نبود، میراث یک طبیب بود میراثی از علم، اخلاق، مردمداری و نام نیک که در سینههای مردم این شهر، همچنان زنده خواهد ماند. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
