سید رضا هاشمی زاده
جامعه امروز ایران تحت فشار نوسانات اقتصادی سهمگین قرار دارد. تورم گاه افسارگسیخته، کاهش قدرت خرید و دشواریهای روزافزون، زندگی را برای اکثریت مردم به چالشی طاقتفرسا تبدیل کرده است. در چنین فضایی، نارضایتی و حق اعتراض نه یک انتخاب، بلکه یک مکانیسم اجتماعیِ طبیعی برای بقا و مطالبهگری است.
جمعیت کثیری از مردم فراتر از گرانی، با پدیده جانکاه تبعیض روبرو هستند. مشاهده حقوقهای نجومی در بدنه برخی شرکت های دولتی و… و هزینهکرد بودجههای کلان در بخشهایی که اولویتِ امروز جامعه نیستند، احساس بیعدالتی را تشدید میکند. وقتی سفره توده مردم بر اثر سیاستهای نادرست کوچک میشود، هرگونه اتلاف منابع یا رانتخواری، حکم نمک پاشیدن بر زخم ملی را دارد. می توان با صراحت اعلام کرد اکثریت قاطع معترضان، میهنپرست هستند. مردم ایران به خوبی آگاهند که دخالت بیگانگان و قدرتهایی نظیر آمریکا، هرگز به رفاه و آزادی ختم نشده و تجربههای منطقهای (سوریه و عراق) نشان داده که فرجام دخالت خارجی، چیزی جز ویرانی، تجزیه و برادرکشی نیست.
هوشیاری ملی سدی محکم در برابر مزدوران و جریانهایی است که رویای فروپاشی ایران را در سر میپرورانند. ملت ایران اجازه نخواهد داد اعتراض به حق آنها توسط کسانی که دلسوز این خاک نیستند، به نفع پروژههای ضد ایرانی مصادره شود.
حق اعتراض در چارچوبهای قانونی، شرعی و عرفی، بخشی از حقوق مسلم شهروندی است. اما به رسمیت شناختن این حق به تنهایی کافی نیست. حاکمیت در تمامی سطوح اعم از دولت و سایر نهادهای قدرتمند باید بداند که:
*اصلاحات ساختاری و پاسخگویی شفاف، تنها راه بازگشت ثبات است.
*برخوردهای سختگیرانه با بحرانی که ریشه در شکم گرسنه دارد، راهگشا نخواهد بود.
*منافع ملی باید بر منافع گروهی و جناحی ارجحیت یابد. بحران اقتصادی کنونی، علیرغم تمامی تهدیدها، میتواند به فرصتی برای بازنگری و جراحی مدیریتی تبدیل شود. راه برونرفت از این وضعیت، نه در تقابل، بلکه در شنیدن صادقانه صدای مردم و حذف بسترهای تبعیضآمیز است. ایران متعلق به همه ایرانیان است و پایداری آن در گرو پیوند دوباره میان عدالت اقتصادی و اعتماد عمومی است
