صاحب شجاعی/ تو خودت معتقدى ناتوانى. هميشه حسرت مى خورى چرا توانايى ات درحد دوستان خارجى ات نيست. هميشه در پستوى موتور خود به اين فكر مى كنى چرا زندگى روى بدش را به تو نشان داده است. اخيرا مسئول عزيزى هم در وصف تو اعلام كرد: « بنز و هيونداى نمى توانند استانداردهاى خودرويى ايران را پاس كنند.» تو اين جمله را كه مى شنوى ياد بچه هايى مى افتى كه خودشان مى دانند در درس آينده اى ندارند اما خانواده هايشان اعتقاد دارند آن ها با استعدادترين موجودات خداوند هستند. آنها مى دانند تا دوسال اول وقتى اسم « انتگرال» مى آمد حس مى كردند معلم فحش ركيكى به آن ها داده و در دل خود به معلم انواع فحش ها را دادند كه بعدها مجبور شدند در دل خود از معلم عذرخواهى كنند.
مى دانند از هندسه فقط اين را مى دانند كه « سر زنگ هندسه، مى گم این درس ها بسه/ کاشکی این زنگ بخوره، دل به دلدار برسه » اما خانواده هايشان كماكان مجاب نمى شوند كه اين ها درس را به هيچ گرفته اند. تو هم دقيقا مثل اين بچه ها هستى. خودت هم اين را خوب مى دانى ولى كسى به تو گوش نمى دهد. تو خيلى وقت است افسرده شدى. به گوشه اى كز مى كنى و سيگارى مى كشى كه دود آن را وقتى بيرون مى دهى باعث مى شوى مردم حال ريه هايشان مثل حال دلِ تو شود. مثل پسربچه ى كوچكى هستى كه پدرش معتقد است باادب ترين فرد خانواده است و هميشه در جمع هاى فاميل از او تعريف مى دهد اما همين پسر بچه هربار كه شوهر عمه اش را مى بيند رو به پدر خود مى كند و مى گويد:« بابا اين همون اسدالله كچله كه گفتى ١٠ ساله قراره يك ميليونى كه از تو قرض گرفت رو پس بده؟ اگه رخصت بدى بزنم دهن مَهَن اش رو بيارم پايين تيليت كنيم؟»
هميشه دوست داشتى فرياد بزنى و خود را از اين همه حادثه و فاجعه خارج كنى اما كسى تو را نمى بيند. تو را نمى شنود. تو تنهايى. خيلى تنها. وقتى هم كه به سيم آخر زدى و خود را وسط جاده آتش زدى هم كسى تو را نديد. تو بيگانه بودى. هميشه دوست داشتى مثل افرادى كه كار خلافى كرده اند و جلوى دوربين از رفاقت با دوستان ناباب مى گويند، تو هم جلوى دوربين حرف بزنى اما به جاى دوستان ناباب، از « مسئولين ناباب» حرف بزنى. اما كسى تو را نمى بيند. تو را نمى شنود. تو تنهايى. خيلى تنها.
